شاهنامه چشمه‌ی درخت ملیت است / ۲۵ اردیبهشت، بزرگداشت فردوسی

2 28

۲۵ اردیبهشت، روز بزرگداشت فردوسی

شاهنامه چشمه‌ی درخت ملیت است و ریشه‌ی درخت ملیت ما از این چشمه آب می‌خورد، آبی شیرین و گوارا.

در یک جایی خسرو پرویز برای پسرش، شیرویه پیامی می‌فرستد و به او می‌گوید:

که ایران چو باغیست خرم‌بهار / شکفته همیشه گل کامگار

 

گل کامگار، رز‌ بسیار‌ زیبا‌ و شادابی بود که یک تن از خاندان کامگاریان که در مرو زندگی می‌کرد، به نام احمد کامگاری ‌‌آن‌ را پرورش داده بود.

 

پر از نرگس و نار و سیب و بهی /‌ چو‌ پالیز‌ گردد‌ ز مردم تهی‌

سپرغم یکایک ز بن بر کنند/ همان شاخ نار و بهی بشکنند

 

سپرغم: ریحان‌ است که یک نوع آن شاه اسپرغم بوده است.

 

اگر بفکنی خیره‌ دیوار باغ‌ / چه باغ و چه‌ دشت و چه دریا چه راغ

 

اگر دیوار باغ را خراب کنی، دشتی بیش نیست و ویران خواهد شد.

 

نگر تا تو دیوار او نفکنی‌ / دل و پشت ایرانیان نشکنی‌

کز آن پس بود‌ غارت و تاختن‌ / خروش سواران و کین آختن‌

زن و کودک و بوم ایرانیان‌/ به اندیشه‌ی بد منه در میان

 

چیزی را در میان نهادن یعنی آن را تاخت زدن و وجه‌المصالحه قرار دادن.

مواظب باش‌ سرنوشت‌ این‌ کشور را فدای آزمندی‌های خود نکنی.

 

این شاه بیتی است که باید آنرا با آب زر نوشت و در اتاق کار همه‌ی دولتمردان و حتی در مراکز پژوهشی و علمی و در‌ همه‌ی‌ خانه‌ها آویخت که هر روز در مقابل چشم ما باشد.

 

منبع: دکتر خالقی مطلق – مجله بخارا، شماره ۶۴ – صفحه ۱۲۰

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

2 نظرات

  1. شاواسب می گوید

    چقدر این پست چسبید. خیلی ممنون.

    1. وارونا می گوید

      خواهش میکنم. خوشحالم که مفید بود.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.