شاهنامه چشمه‌ی درخت ملیت است / ۲۵ اردیبهشت، بزرگداشت فردوسی

2 58

۲۵ اردیبهشت، روز بزرگداشت فردوسی

شاهنامه چشمه‌ی درخت ملیت است و ریشه‌ی درخت ملیت ما از این چشمه آب می‌خورد، آبی شیرین و گوارا.

در یک جایی خسرو پرویز برای پسرش، شیرویه پیامی می‌فرستد و به او می‌گوید:

که ایران چو باغیست خرم‌بهار / شکفته همیشه گل کامگار

 

گل کامگار، رز‌ بسیار‌ زیبا‌ و شادابی بود که یک تن از خاندان کامگاریان که در مرو زندگی می‌کرد، به نام احمد کامگاری ‌‌آن‌ را پرورش داده بود.

 

پر از نرگس و نار و سیب و بهی /‌ چو‌ پالیز‌ گردد‌ ز مردم تهی‌

سپرغم یکایک ز بن بر کنند/ همان شاخ نار و بهی بشکنند

 

سپرغم: ریحان‌ است که یک نوع آن شاه اسپرغم بوده است.

 

اگر بفکنی خیره‌ دیوار باغ‌ / چه باغ و چه‌ دشت و چه دریا چه راغ

 

اگر دیوار باغ را خراب کنی، دشتی بیش نیست و ویران خواهد شد.

 

نگر تا تو دیوار او نفکنی‌ / دل و پشت ایرانیان نشکنی‌

کز آن پس بود‌ غارت و تاختن‌ / خروش سواران و کین آختن‌

زن و کودک و بوم ایرانیان‌/ به اندیشه‌ی بد منه در میان

 

چیزی را در میان نهادن یعنی آن را تاخت زدن و وجه‌المصالحه قرار دادن.

مواظب باش‌ سرنوشت‌ این‌ کشور را فدای آزمندی‌های خود نکنی.

 

این شاه بیتی است که باید آنرا با آب زر نوشت و در اتاق کار همه‌ی دولتمردان و حتی در مراکز پژوهشی و علمی و در‌ همه‌ی‌ خانه‌ها آویخت که هر روز در مقابل چشم ما باشد.

 

منبع: دکتر خالقی مطلق – مجله بخارا، شماره ۶۴ – صفحه ۱۲۰

2 نظرات
  1. شاواسب می گوید

    چقدر این پست چسبید. خیلی ممنون.

    1. وارونا می گوید

      خواهش میکنم. خوشحالم که مفید بود.

پاسخ به وارونا
لغو پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.