عکاس فلفل ها و گوش ماهی ها

0 19

شاید ۱۶ سالگی زمان مناسبی برای هدیه گرفتن یک دوربین باشد،آن هم وقتی تمام پارک های دور و بر، مزرعه ی عمه ای یا خاله ای، آن قدر برایت جذاب باشد که بخواهی جزئیات تمام درختان و گیاهان و بناهایش را برای همیشه برای خود حفظ کنی.

ادوارد وستون بعد از چاپ عکس هایش راهی کالیفرنیا می شود. از این خانه به آن خانه می رود. از سگ و گربه تا جشن تولد و مراسم های خانوادگی همه را به عنوان عکاسی دوره گرد، ضبط می کند.
در نهایت در ۲۳ سالگی به این نتیجه می رسد که برای عکاس بودن و برای عکاس خوب بودن به تحصیلات رسمی تری احتیاج دارد و دوره ای یک ساله را شش ماهه به پایان می رساند تا بتواند کار روتوشی در یک استادیو پیدا کند.
توانایی نورپردازی و طراحی پوزیشن های عکاسی او را به سمت ایجاد استودیو شخصی کشاند و مقر فعالیت های دو دهه ی او را پی ریزی کرد و اولین موفقیت ها و شهرتش مدیون کار در این استودیو است.
بازدید از کارخانه فولاد آرمکو، سبک تصویری شخصی و موفقیت های بعد از آن را برایش ایجاد می کند.
سبک ادوارد وستون تاکیدی است بر فرم های انتزاعی و جزئیاتی بیشتر.
ادوارد وستون می گوید: دوربین باید برای ثبت زندگی استفاده شود، ثبت ماهیت اشیا. چه فولاد صیغل خورده و چه پوست و گوشت انسان.
مجموعه ی کامل کارهای وستون از لینک زیر قابل مشاهده است.
http://ccp.uair.arizona.edu/search/apachesolr_search/EdwardWeston

 

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.