پرهای آتش

0 25

تابستان گذشته حمید رحمانیان در استودیوی طراحی گرافیکش به فکر به صحنه بردن داستان‌هایی از شاهنامه می‌افتد.

او پیش از این نیز پروژه ی کتاب مصور داستان های شاهنامه را در کارنامه داشته است.

حمید رحمانیان می‌گوید: «در استودیوام پروژکتور داشتم. پروژکتور را روشن کردم و رقص سایه‌ها را نگاه کردم و به این نتیجه رسیدم که همین است.»

او پیش از این به عروسک‌ گردانی سایه‌ها علاقه داشته است و این بار داستانی قدیمی را با طراحی بک ‌گراندهای رنگی کامپیوتری به همراه سایه‌ها ترکیب کرده و داستانی را روایت می‌کند.

رحمانیان به خاطر می‌آورد که آن لحظه به این فکر می‌کرده که تجربه‌ی طراحی گرافیک و فیلم‌سازی دارد و می‌تواند با ترکیب این دو تجربه در غالب نمایش سایه‌ها روایت‌هایش را بیان کند.

۳۶

نمایش «پرهای آتش» با کمک گروهی انیماتور و بازیگر از جمله لری رید [۱](عروسک گردان) صد و پنجاه و شش عروسک سایه و صد و سی و هشت بک ‌گراند طراحی شده. در حال حاضر گروه برای نمایش در آمریکا حضور دارند و در مناطق مختلف نمایش را اجرا می‌کنند. در بروکلین و سانفرانسیسکو و بوستون کارشان اجراشده و پانزدهم ماه می در موزه‌ی متروپلیتن نیویورک نیز نمایش اجرا خواهد شد، و دو هفته بعد هم در لس‌آنجلس.

۳۷

ساختن یک نمایش ایرانی صرفاً چالشی هنری نبوده: آشنایی با ایرانیان در آمریکا بیشتر محدود به سیاست روز است و نسبت به ایران دیدی کلیشه‌ای وجود دارد. به همین خاطر برای عرضه‌ی اثری هنری باید با این چالش‌ها نیز دست و پنجه نرم کرد.

رحمانیان با «پرهای آتش» جنبه‌ی دیگری از ایران را نشان می‌دهد. این داستان، داستان عشق زال و رودابه است.

۳۸

رحمانیان از روزهای اول مهاجرت به آمریکا به تئاتر سایه علاقه‌مند می‌شود، یعنی زمانی که در موسسه پِرَت[۲] به تماشای «ماجراهای شاهزاده احمد» ساخته‌ی انیماتور آلمانی لوته راینگر[۳] نشست.

انیمیشن راینگر داستان دیگری از شرق است. داستانی از هزار و یک شب، و رحمانیان می‌گوید که بعد از دیدن این اثر متوجه شده که می‌توان با تکنیکی به این سادگی کاری عظیم را نمایش داد.

شاید از دید ناظر خارجی استفاده از تئاتر سایه برای داستانی ایرانی کمی عجیب به نظر برسد، اما این فرم نمایشی ریشه در تاریخ منطقه دارد. نمایش سایه از قرن دهم تا سیزدهم در ایران و سوریه و مصر رواج داشته است. یکی از دلایل رواج این فرم به خاطر ممنوعیت نمایش چهره بوده، که هنرمندان را به استفاده از فرم‌های متفاوت مشتاق می‌کرده است.

نمایش «پرهای آتش» با همکاری پنج یا شش بازیگر و دستیار صحنه، به‌علاوه‌ی صداهای از پیش ضبط شده (راوی) و بک‌ گراندهای متحرک اجرا می‌شود. از صفحات رنگی پلاستیکی بین سایه‌ها استفاده می‌شود، و برای ایجاد حس عمق بازیگران به پروژکتور نزدیک و دور می‌شوند.

منبع: نقل آزاد از PRI

[۱] Larry Reed

[۲] Prat

[۳] Lotte Reiniger

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.