چون ما انسان هستیم و پرواز در ذات ما است

6 12

امروز در کنفرانسی با حضور استفن هاوکینگ فیزیکدان معروف، یوری میلنر میلیاردر و تعدادی دیگر از دانشمندان و متخصصان پروژه‌‌ای جدید و بلندپروازانه برای سفرهای میان‌ستاره‌ای اعلام شد. در این پروژه‌ی تحقیقاتی ۱۰۰ میلیون دلاری دانشمندان به دنبال این هستند که امکان‌پذیر بودن یک ایده‌ی جدید برای سفرهای بین‌ستاره‌ای را بیازمایند.

breakthrough-starshot-nanocraft
می‌دانیم که بزرگ‌ترین مانع بر سر راه امکان‌پذیر شدن سفرهای ستاره‌ای، نداشتن پیشرانه‌ی مناسبی است که بتواند فواصل عظیم کیهانی را در زمان مناسب طی کند. چندین ایده وجود دارد که همه‌ی آن‌ها مشکلات جدی دارند، برای مثال هنوز نمی‌توانیم هم‌جوشی هسته‌ای را به شکل مناسبی کنترل کنیم که بتوان از آن به عنوان نیروی پیشرانه‌ی سفینه ها استفاده کرد. مسئله‌ی دیگر، مسئله حمل کردن میزان سوخت کافی برای یک سفر میان‌ستاره‌ای است که ممکن است سال‌های بسیار طول بکشد، جرم خود این سوخت آن‌قدر زیاد خواهد بود که نیروی کافی برای حرکت دادن سفینه و سوخت باز هم وجود نخواهد داشت. یکی دیگر از این ایده‌ها، بهره گرفتن از بادبان‌های خورشیدی است. یوهانس کپلر اولین کسی بوده که به این مفهوم فکر کرده و بعدها دانشمندان زیادی به آن فکر کرده‌اند، از جمله کارل سیگن. ایده این است که با استفاده از بادبان‌های عظیم خورشیدی از نیروی خورشید برای حرکت استفاده شود، مشکل این‌جا است که خورشیدِ ما نیروی کافی برای به حرکت درآوردن یک سفینه را ندارد.
Solar sail

حال در این پروژه‌ی جدید، ایده‌ی بادبان‌های خورشیدی به شکل جدیدی مطرح شده. در این پروژه قصد دارند، یک فضاپیمای خُرد را که تراشه‌ی ستاره‌ای[۱] نام دارد و به ادعای ایده‌پردازان بین دو انگشت جای می‌گیرد، به کمک بادبانی عظیم به ستاره‌ی آلفاقنطورس[۲] بفرستند. این ماهواره‌ی کوچک پس از رسیدن به مقصد عکس و اطلاعات را به زمین مخابره خواهد کرد. نیروی محرکه‌ی این بادبان‌ها آرایه‌ای عظیم از فرستنده‌های لیزر روی زمین خواهد بود که با ارسال نیرویی حدود ۲۰ گیگاوات می‌تواند در عرض چند دقیقه سرعت این فضاپیمای کوچک را به ۲۰ درصد سرعت نور برساند. بله درست خواندید، در این پروژه فضاپیما با خود سوخت را حمل نخواهد کرد. با این سرعت، این فضاپیمای خُرد می‌تواند در حدود مدت زمان ۲۰ سال به ستاره‌ی آلفا قنطورس برسد. با فضاپیماهای فعلی، پیمودن این فاصله، ۳۰۰۰۰ سال طول می‌کشد!

در صورتی که این پروژه موفقیت‌آمیز باشد، آن‌وقت واقعا یک قدم به انجام سفرهای ستاره‌ای نزدیک شده‌ایم.
میلنر در کنفرانس خبری گفت: «آیا ما واقعا می‌توانیم به ستاره‌ها سفر کنیم؟ آیا این اتفاق در زمان زندگی ما می‌افتد؟»
و استفن هاوکینگ می‌گوید: «از امروز خود را وقف این جهش بزرگ بعدی به سوی کائنات می‌کنیم، چون ما انسان هستیم و پرواز در ذاتِ‌ ما است.»
پروژه‌ی جدید «نورد ستاره‌ای»[۳] نام دارد و در این کنفرانس خبری به صورت عمومی اعلام شده، تا اگر کسی ایده‌ای داشت بتواند در آن مشارکت کند و مشکلاتی که سر راه عملی کردنش وجود دارد، با همفکری همگانی برطرف شود. در این پروژه قصد دارند تا صدها از این ماهواره‌های کوچک بفرستند و تلاش کنند به این سوال پاسخ دهند که آیا واقعا در کائنات تنها هستیم؟ در صورت عملی شدن این پروژه، ماهواره‌های کوچک می‌توانند به سیاره‌های دوردستِ زمین‌گونه سفر کنند و به دنبال نشانه‌های حیات بگردند.
دو نفر از حامیان معروف این پروژه عبارتند از مارک زاکربرگ بنیان‌گذار و CEO فیسبوک و آن دوریان همسر کارل سیگنِ فید. مدیر پروژه پیت وُردن، مدیر سابق تحقیقات AMES ناسا خواهد بود.

پانویس‌ها:
۱-starchip
۲-آلفاقنطورس که در فاصله‌ی ۴.۳۷ سال نوری از منظومه‌ی شمسی قرار دارد، نزدیک‌ترین همسایه‌ی ما است و همسایه‌ها در گستره‌ی کائنات در فاصله‌های بسیار دور از هم قرار دارند. فاصله‌ی آلفا قنطورس تا زمین، (که پرنورترین ستاره‌ی، سیستم سه تایی قنطورس است) ۴.۳۷ سال نوری، یعنی ۲۵ تریلیون مایل!
۳-Breakthrough Starshot

منابع:   www.space.com    www.iflscience.com

 

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

6 نظرات

  1. شاواسب می گوید

    این ایده که انرژی مورد نیاز رو با لیزر از زمین تامین کنن اونقدر هوشمندانه و در عین حال ساده است که آدم فکر میکنه چرا به فکر خودش نرسیده! فقط، حالا جزئیات رو نمیدونم، شایدم من دارم اشتباه برداشت میکنم، ولی اینکه لیزری با این قدرت طراحی بشه جای بسی سوال داره.

    1. ستاره‌ی آبی می گوید

      یک آرایه‌ی خیلی قدرتمنده و گویا که همون اول این فضاپیما به اون سرعت می‌رسه و قاعدتا تو مسیری که می‌ره سرعت اولیه رو تا حد خوبی حفظ می‌کنه، ولی در این مورد باز تحقیق می‌کنم.

  2. محسن برجی می گوید

    بسیار شگفت‌انگیز. انسان می‌تواند مرزهای فعلی را رد کند؟

    1. ستاره‌ی آبی می گوید

      توی این پروژه دقیقا به دنبال همین هستند. اگر این پروژه عملی بشه واقعا یک قدم دیگه رو به جلو برداشتیم و مرزهای فعلی رو رد کردیم. تصور کنید که نیوهرایزنز سال ۲۰۰۶ به سمت پلوتو پرتاب شد و پارسال رسید، با سرعتی که این فضاپیما حرکت می‌کنه ظرف سه روز می‌تونه به پلوتو برسه! بله با این سرعت ما واقعا به ستاره‌ها می‌ریم، ولی می‌دونید که هنوز مشکلات بسیاری وجود داره و توی این طرح فضاپیما در واقع اندازه‌ی یک تراشه است. اما اگر موفقیت‌آمیز باشه اون‌وقت راه برای حل مشکلات دیگه هم باز می‌شه.

  3. iman sh می گوید

    من نمی دونم پیشرانه ی این وسیله چطوری کار می کنه چون مشکل فقط انرژی نیست مثلا پیشرانه یونی با مصرف انرژی باعث یونیزه شدن هلیوم شده و خروج این ماده از موتور باعث حرکت ماهواره میشه مثل موتر جت یا موشک های معمولی در نهایت جرمی از مواد در فضا از پیشرانه خارج می شود که در زمانهای خیلی طولانی باعث به پایان رسیدن سوخت میشه حتی اگر انرژی کافی باشه.
    با عکس های بالا باید برای نور جرم در نظر بگیریم من که نمی فهمم

    من ایده ای در زمینه ی امواج الکترومغناطیس دارم که اساس کار انرژی بصورتی کاملا جدید و متفاوت بیان می کن از سالها قبل تا الان دنبال اساتید یا دوستانی هستم که این اید را مطرح کنم و بنوعی جواب سوالاتم را بدست بیارم اگر راهی برای ارسال این اید سراغ دارین به من اطلاع بدین ممنون

    1. ستاره‌ی آبی می گوید

      پاسخ خیلی خلاصه شده‌اش این می‌شه که وقتی ذرات تشکیل دهنده‌ی نور(فوتون‌ها) با بادبان خورشیدی برخورد می‌کنند، انرژی حاصل از برخوردشون می‌تونه منجر به حرکت فضاپیما بشه. سطح این بادبان‌ها باید نور رو بازتاب کنند، این طوریه که اون انرژی برخورد منجر به پیش روندن می‌شه. اگه یک جواب کامل‌تر می‌خواهید این لینک رو چک کنید:
      http://www.livescience.com/32593-how-do-solar-sails-work-.html
      در مورد این که چطور ایده‌هاتون رو ارسال کنید، مطمئنم که خیلی زود برای این طرح وب‌سایت راه‌اندازی می‌شه چون خودشون گفتند که پروژه به همین منظور به عموم ارائه شده. به محض این که خبری در این باره دریافت شد روی سایت توضیح خواهیم داد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.