اندکی بیشتر زندگی کنید، ممکن است جاودانه شوید

1 24

زندگی جادوانه از آن افسانه ها است که عمری به قدمت بشریت دارد، از همان ابتدای تاریخ هراس از مرگ، انسان‌ها را به جستجوی راهی برای فرار از آن واداشته، به دنبال آب حیات گشته‌اند یا سحری و افسونی که مرگ را به تعویق بیاندازد. اما مرگ آن نقطه‌ی پایان بی‌علاج است که در واقعیت هیچ گریزی از آن نیست.

اما این «نیست» در چند سال اخیر کمی متزلزل شده، کم کم دانشمندان صحبت از طولانی‌تر کردن عمر و حتا از میان برداشتن مرگ می‌کنند. در وادی علم چندین ایده وجود دارد، یکی از آن‌ها ایده‌ی پیاده‌کردن نقشه‌ی مغز و دانلود تمام اطلاعات ذخیره شده در مغز، در یک رسانه‌ی کامپیوتری است. اگرچه متخصصان مغز و اعصاب می‌گویند که این کار با تمام دشواری‌هایش تا چند دهه‌ی دیگر ممکن می‌شود، اما بر سر راه این مسئله مشکلات عمیق‌تری وجود دارد، گیریم که تمام اطلاعات یک مغز دانلود شد، آیا این به آن معنا است که آن می‌توان آگاهی آن شخص را در یک کامپیوتر شبیه‌سازی کرد؟ آیا می‌توان آن اطلاعات را روی یک بدن تازه و کلون شده بارگذاری کرد؟ به نظر می‌رسد خیلی وارد وادی داستان‌های علمی‌تخیلی شده‌ایم.

اما یک ایده‌ی دیگر هم وجود دارد، دست بردن در ساختار DNA و به این ترتیب متوقف کردن روند پیری و از واداشتن بدن به جوان ماندن. این ایده دیگر صرفا خیال‌پردازی نیست و در این زمینه تحقیقات جدی انجام می‌شود. برخی از دانشمندان مدعی هستند تنها چندین دهه‌ی دیگر قادر خواهند بود سلول‌ها و DNA را به گونه‌ی ویرایش کنند که تِلومرها دوباره رشد کنند و بدن به وضعیت جوانی بازگردد.

شما می‌توانید با درست کردن شیوه‌ی زندگی، ورزش و رژیم غذایی سالم کمی عمرتان را طولانی‌تر کنید، ولی با دستکاری مستقیم ژنتیک شاید بتوان وضعیت جوانی و سلامت را تا مدت‌های طولانی حفظ کرد.

خیلی از چیزها در علم به نظر قطعی و لایتغیر می‌آیند که مرگ هم یکی از آن‌ها است اما دانشمندان در تلاش هستند با کمی جا به جا کردن قوانین مرزهای مرگ را هم جا به جا کنند.

ری کورزویل یکی از مهندسان  ارشد گوگل است که به ایده‌ی طولانی‌تر ساختن عمر بشر بسیار علاقه‌مند است، او کتابی نوشته به نام «تکینگی نزدیک است» که در آن پیش‌بینی می‌کند زمانی می‌رسد که کامپیوترها از انسان‌ها هوشمندتر خواهند بود و با اختراع کامپیوترهای کوانتومی به نظر می‌رسد قطعا چنین خواهد شد. پیشرفت در زمینه‌ی فناوری‌های کامپیوتری دقیقا به پیشرفت در دیگر زمینه‌های علم مربوط است. زمانی که پرینترهای سه بعدی بتوانند دارو را پرینت کنند، اطلاعات مربوط به تولید داروها به اندازه‌ی خود داروها مهم خواهد شد.

این تصویر از کتاب ری کورزویل است:

%image_alt%

 

بنابراین اگر شما بیست سال دیگر زنده باشید، آن‌وقت با استفاده از پیشرفت‌های فناوری می‌توانید بیست سال بر طول عمرتان بیافزایید و کسی چه می‌داندچهل سال بعد علم چقدر پیشرفته و شاید از آن نقطه به بعد بتوانید هزاران سال زندگی کنید.

توضیحات:

۱- تکینگی یا همان Singularity در آینده‌پژوهی معنای متفاوت از آن پدیده‌ی فیزیکی دارد که می‌گوید در قلب هر سیاه‌چاله یک نقطه‌ی تکینگی وجود دارد. در آینده پژوهی تکینگی که پیش‌بینی می‌شود بین سه یا چهار دهه‌ی آینده اتفاق بیافتد، نقطه‌ای در زمان است که گفته می‌شود به دلیل پیشرفت‌های علم و فناوری (عمدتا مرتبط با فناوری اطلاعات، کامپیوترها، هوش‌مصنوعی..) زندگی انسان به قدری دگرگون می‌شود که نمی‌شود درباره‌ی آن‌چه بعد از آن اتفاق می‌افتد هیچ پیش‌بینی انجام داد. متوجه هستید که بی‌شباهت هم به سیاه‌چاله نیست. حقیقت این است که پیش‌بینی می‌شود پیشرفت در زمینه‌ی سایبرنتیک و هوش‌مصنوعی و در نهایت ترکیب شدن انسان با هوش‌مصنوعی همان نقطه‌ی تکینگی باشد و در داستان‌های علمی‌تخیلی در این باره کم گمانه‌زنی نشده ولی این که واقعیت به چه شکلی باشد را نمی‌توان حدس زد.(این مسئله خود مقاله‌ای کامل نیاز دارد که امید است در آینده فرصت شود و مطلب کاملی در این باره بنویسم.)

 

۲-: telomere پایانه فیزیکی کروموزم‌های خطی می‌باشد که از یک توالی غیر کد کننده تشکیل یافته است. وجود تلومر به عنوان سپر حفاظتی برای محافظت از ژنوم سلول یوکاریوتی اهمیت حیاتی دارد وکاهش زیاد طول تلومر منجر به از بین رفتن توانائی عملکرد این ساختار در انجام وظایف خود شده ودرنهایت سلول را به سوی نابودی می‌برد. مشاهدات متعدد نشان داده‌اند که سلولهای سوماتیک انسانی طبیعی، که در سیستم در شیشه(in vitro)کشت داده شده‌اند، تنها می‌توانند تعداد محدودی تقسیم را انجام دهد و پس از آن رشد آنها متوقف شده و سلولها دچار سالخوردگی می‌شوند پس از اینکه کاهش طول تلومر به حد بحرانی برسد فرکانس بالائی از نوترکیبی‌های کروموزمی مشاهده می‌شود همین امر می‌تواند عامل سالخوردگی ونهایتاٌ نابودی سلول گردد. این اتفاق دربدن موجودات زنده (in vivo) نیز رخ می‌دهد و تحقیقات ارتباط طول عمر موجودات زنده پرسلولی وکاهش طول تلومر را نشان می‌دهند. به عنوان مثال در یک بررسی بر روی موش صحرایی مشاهده شد که کاهش طول عمر تلومر در بافتهای سوماتیک این جانور در جنس نر بیشتر (سریعتر) از جنس ماده‌است.و این مطلب با طول عمر آنها که در ماده‌ها بیش از نرهاست مطابقت دارد. همین مسئله باعث شد که بحث‌هائی پیرامون افزایش مدت عمر بشر وحتی جاودانگی بشر مطرح گردد و دانشمندان در تلاش هستند که ابتدا اینکار را با ساختن حیوانات آزمایشگاهی مثلاً موشهائی با عمرهای طولانی تر ازحد معمول به مرحله عمل برسانند.  (نقل از ویکی پدیا)

پانویس‌ها:

Ray Kurzweil

منبع

 

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

1 نظر

  1. شاواسب می گوید

    بسیار مقاله ی جالبی بود. واژه ی تکینگی چه واژه ی قشنگیه. واقعا نمیدونستم همچین واژه ای به کار میبریم. ممنون.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.