مرور برچسب

سروش حبیبی

زمین انسان‌ها

من تصویر نخستین شب پروازم را بر فراز آرژانتین پیوسته پیش نظر دارم. شب تاریکی بود که فقط روشنایی‌های انگشت شمار و پراکنده‌ی دشت همچون ستارگان سوسو می‌زدند. هر یک از آن‌ها در این دریای ظلمت بر معجزه‌ی جانی آگاه دلالت می‌کرد. در این کانون…